‘Ik zie het elke keer dat ik in de spiegel kijk. Hier, boven mijn wenkbrauw, ben ik twee keer genaaid. Als ik hier met mijn tong langs de binnenkant van mijn mond lik, voel ik wild vlees van de hechtingen aan mijn lippen. In mijn rechterslaap zit een deuk en als ik moe ben, kleurt die donkerder. Mijn voorste tanden zijn vals, de echte heeft hij uitgeslagen. In mijn rechterarm krijg ik soms een voos gevoel. Mijn staartbeen is genezen en mijn pink hebben ze weer ineengezet, maar de binnenschijfjes zijn niet mooi op hun plaats gegroeid. Van de blauwe ogen of van de hersenschuddingen zie je al lang niks meer. Wonden genezen rap. Draadjes erin, draadjes eruit. Maar in feite geneest er niks. Alleen zie je het verdriet niet meer.’
‘Mij zal het niet overkomen.’ Ze hebben het allemaal gedacht, deze acht vrouwen. Ze zijn mondig en intelligent. Ze hebben gestudeerd, hebben een leuke baan, een eigen inkomen. Partnergeweld, dat leek hun iets van arme sloren in bijstandswijken.
Eén op de vijf vrouwen in België wordt in haar leven het slachtoffer van partnergeweld. En deze vrouwen leven net zo goed in chique villawijken en hippe lofts als in sociale woontorens. Maar de schone schijn van hun middenklasselevens maakt het taboe zo mogelijk nog groter. Velen hebben moeite toe te geven dat het sprookje een nachtmerrie is.
Sommigen worden geslagen, sommigen gruwelijk mishandeld, sommigen psychisch onderdrukt, sommigen door hun eigen man verkracht. Soms overleven ze jarenlang in een geweldrelatie, een slijtageslag die elke ons van hun energie vreet. Hoe houden ze het vol? Waarom gaan ze niet weg? Hoe geraken ze er uiteindelijk toch uit? Hoe helpt de samenleving deze gebroken prinsessen? En wat als ze ondanks alles besluiten te blijven?
Journaliste Isa Van Dorsselaer sprak met zeven vrouwen die uiteindelijk vertrokken en met een koppel dat samen bleef. Over hoe het sprookje begon en hoe de prins een kikker bleek. Over hoe ze zelf het einde herschreven. Over hoe je nog lang en gelukkig kan leven, ook na partnergeweld.
Een boek dat elke vrouw moet gelezen hebben: voor zichzelf, voor haar vriendinnen, voor haar dochters, voor haar moeder.
“Gebroken prinsessen - sterke vrouwen over hun gewelddadige man” ligt in de boekhandel.